نمی‌دانم همین‌لحظه که این کلمات را می‌خوانی، روزگار بر تو چطور گذشته، نمی‌دانم چقدر رنج کشیده‌ای، چقدر خشمگین شده‌ای، چندبار کم آورده‌ای، یا چقدر از آنچه برایت اتفاق افتاده ذوق کرده‌ای، چقدر خوشحال بوده‌ای و چقدر کسی را عمیقا دوست داشته‌ای. نمی‌دانم چقدر نداشته‌ای و چقدر از دست داده‌ای، چقدر احساس تنهایی مطلق کرده‌ای و چقدر کسی را نداشته‌ای که با او حرف بزنی.

نمی‌دانم روزگار بر تو چطور گذشته و آدم‌ها با تو چطور رفتار کرده‌اند. نمی‌دانم چند بار دلت گرفته، چند بار کم آورده‌ای و چند بار تعادل جهانت را از دست داده‌ای و از کوره‌ی منطق و اعتدال در رفته‌ای.

نمی‌خواهم بیهوده دلداری‌ات بدهم و بگویم روزهای خوب‌تری می‌رسد، حتی می‌خواهم بگویم روزهای بدتری هم می‌رسد، تو باید قوی باشی. تو تنها جنگجوی میدان زندگی خودت هستی و باید جسور و امیدوار، روی پای خودت بایستی، زمین بخوری و دوباره بلند شوی. فرقی نمی‌کند چقدر زخمی و خون‌آلود و دردمندی، تو باید قوی باشی، قوی‌ترینِ خودت.

فریبِ ظاهرِ آرامِ آدم‌ها را نخور! درونِ هرکس میدان نبردی برپاست و هرکس به شیوه‌ی خودش، در داستان خودش و با حجم مشکلات خودش، دارد می‌جنگد. در نبردی بدون فینال و مدام. با شادی‌های به کوتاهیِ چکیدن آب روی سرب داغ و غم‌های نامیرا و عمیق. که شادی‌ها هرگز حریف غم‌های آدمیزاد نخواهند شد، حتی اگر دائما پیروز میدان باشد.

نمی‌دانم بر تو چه‌ها گذشته و می‌دانم سخت است پیچیدگیِ درون را شرح دادن، اما از دور در آغوشت می‌گیرم و آرام در گوشت زمزمه می‌کنم: «خیالت راحت، تو تنها نیستی.»

و این نهایتِ تلاش من برای آرام کردن توست.

نرگس صرافیان طوفان

کلماتی که از دهان ما بیرون می‌ آیند ناپدید نمی‌ شوند، بلکه همیشه در فضایی بی‌ نهایت ذخیره می‌شوند و به موقع به ما باز می‌گردند

ملت عشق | الیف شاکاف

دیسیپلین یعنی کاری که ازش متنفری رو جوری انجام بدی که انگار دوستش داری

دیسیپلین اهمیتی نمیده که تو خسته ای

خسته ای؟ هرجور شده انجامش بده!!

دیسیپلین یعنی مسیر سخت رو انتخاب کردن

جاده ی سربالایی رو‌‌ رفتن برای انجام دادن کاری که درسته

بهترین ورژن تو ، ورژن با دیسپلین توئه

بهترین ورژن تو ، اونیه که محدودیت هایی برای خودش داره

نه من اون کارو نمیکنم…

من اونو‌نمی نوشم…

من با این آدما اونجا نمیرم …

من متمرکزم.

این مستلزم دیسپلین داشتنه

هدفی که در راه به دست آوردنشی بدون دیسیپلین داشتن و استمرار، قابل دستیابی نیست

و دیسیپلین همچین چیزیه!

بزرگ ترین و قشنگ ترین کاری که میتونی در حق خودت بکنی اینه که ارزش قائل باشی برای خودت. کتاب خوب بخونی، به خودت برسی، روابط سمی رو هر چه زودتر تموم کنی، روتین داشته باشی، خودتو بشناسی و با نقص هات کنار بیای، ورزش کنی به جسمت برسی، خودتو برای چیزی که گذشته سرزنش نکنی، مهارت، هنر یا ساز یاد بگیری، مدیتیشن کنی، وقتتو با سوشال مدیا تلف نکنی، با هر کسی هم صحبت نشی و هر جایی نری و هرکاری نکنی. زبان بخونی، بپذیری، رها کنی. روی ارتباط اجتماعی آداب معاشرت ادب و شخصیتت کار کنی. سخت نگیری تفریحتو داشته باشی. هدفتو مشخص کنی یکم براش تلاش کنی، تو می‌تونی نسخه ی خیلی خفن تری از الانت باشی. فقط کافیه بخوای.

-هاردی : معذرت مي‌خوام که بهت گفتم احمق سکوتت باعث شد حرفمو پس بگیرم.

-لورل : سکوت کردم چون خودم مي‌دونم احمق نیستم.

اعتراض به انتقاد اشتباه خودش احمق بودنه.

مود من ۹۹ درصد اوقات :

یک روزایی اصلاً مود بالایی نداری ولی مجبوری روتینتو انجام بدی. این یعنی استمرار. و ما برای انجام کارهامون اصلاً نباید نیاز به انگیزه داشته باشیم چون انگیزه یک حس زود گذره و میاد می‌ره. پس پایه و اساس انجام کارهامون باید هدف گذاری و استمرار باشه. همراه با دیسیپلینی که وقتی حوصله مطلقاً هیچ کاری رو نداریم مارو مجبور می‌کنه به زور پاشیم و انجامش بدیم.